“ความรัก” ของหลายคนอาจไม่อ่อนหวาน แต่ทุกคน (ส่วนใหญ่)

อาจจะมี “ความรัก” ที่อ่อนไหว

จะมีใครบ้างที่ไม่เคยอมยิ้มคนเดียวเพราะ "ความรัก" 

และจะไม่มีใครบ้างที่ “ความรัก” ไม่เคยทำให้ร้องไห้

. . . แม้แต่ครั้งเดียว ......

หลายคนจึงบอกว่า “ความรัก” เป็นเหมือน “ทะเล”

มีเวลาที่นิ่งสงบ มีเวลาที่มีคลื่นลม มีเวลาที่สวยงาม และมีเวลาที่น่ากลัว

แต่ถึงอย่างไรใครต่อใครก็ยังอยากจะไปทะเล เช่นกันไม่ว่าจะอย่างไร

ใครต่อใครก็ยังอยากจะมีความรัก แม้ว่ารักนั้นจะเป็นรักข้างเดียว

แม้รักนั้นจะทำให้ทุกข์ทรมานสักเพียงใด

แม้รักจะทำให้หลับไปทั้งน้ำตาของความเสียใจก็ตาม

แล้วจะรักแบบไหน?

ให้พอดีในความอ่อนไหว ไม่จืดชืดเย็นชาจนน่าเบื่อ

ขณะเดียวกันก็มีความมั่นคงในใจ

คำตอบที่มีให้ คือ ให้ รั ก กั น แ บ บ ทะ เ ล

โดยห่วงใยกัน ให้มากเท่าเท่ากับเม็ดทรายให้อภัยกันให้ได้

เหมือนที่ทะเลไม่เคยโกรธเกลียวคลื่น

ไม่ว่าคลื่นจะโหมกระหน่ำรุนแรงแค่ไหน

ในบางครั้งที่ต้องห่างไกล หัวใจก็ต้องคงมั่นได้เหมือนโขดหิน

ไม่เปลี่ยนใจง่าย ไม่อ่อนไหวไปรักคนอื่น

ให้ความอิสระเหมือนอย่างนกทะเลต้องการจากท้องฟ้า

อย่ากักขังคนรักไม่ให้คบเพื่อน

ไม่ให้ไปไหนทั้งนั้น

**** . . . .*** . . . .***. . . . ***. . . .***



"ความผูกพันไม่ใช่คุก"

ถึงจะคบกันแล้วก็ไม่ได้หมายความว่าต้องสบตาฉันคนเดียวเท่านั้น

และไม่ทำตัวเป็นเจ้าของหรือออกกฎหมายบังคับอีกคน

เพราะทะเลก็ยังไม่เคยครอบครองปลา


~ * ~ * ~ * ~ * ~ * ~ * ~ * ~ * ~ * ~ * ~
 

“ความรัก” ที่แม้จะดูอ่อนไหวและแปรปรวน

ก็จะเป็น “ความรัก” ที่มีอยู่นาน

เช่นเดียวกับที่ทะเลมีอยู่บนโลกนี้

~ * ~    i  love u    ~ * ~     

i  love u  ~ * love * ~  i  love u